O Tolkienie mówi 92-letni zakonnik

Władca Pierścieni to – moim zdaniem – dzieło na wskroś realistyczne. Inne powieści Tolkiena, np. Silmarillion, zdają mi się prozą dość abstrakcyjną. Czytając Władcę Pierścieni, mam wrażenie, jakby pisarz chciał nam pokazać, czym naprawdę jest trawa, koń, fale rzeki, ale zarazem całą tę na wskroś realistyczną rzeczywistość umieszcza w innym wymiarze, czyli konkret opisu Środziemia ma wymiar symboliczno-mistyczny. Tolkien zdołał przekazać nam smak owego innego wymiaru rzeczywistości, która pozornie niczym się nie różni od krajobrazu Skandynawii, Anglii czy Francji: domy i rzeki Śródziemia wydają się identyczne jak tysiące domów czy dziesiątki rzek po tej i po tamtej stronie kanału La Manche. Bohaterów tej powieści otaczają przedmioty typowe, lecz skąpane w absolutnie nieziemskim świetle. To inne światło jest światłem magii. Magia Tolkienowska potwierdza prawdziwość mitu chrześcijańskiego. Pozostając najprawdziwszym mitem, wyraża prawdę chrześcijaństwa, która opiera się na przykazaniu miłości bliźniego, wierze w odwagę maluczkich, przekonaniu o istnieniu zła, które będzie pokonane przez nieulękłych małych ludzi, a stanie się to jakby przypadkiem, bo do końca nikt nie będzie pewien, kto zwycięży w bitwie między siłami jasności i ciemności.