O Tolkienie mówi 92-letni zakonnik

Przepraszam bardzo. Ja sama przeczytałam Pottera w wieku siedmiu lat i jakoś koszmary mi się nie śniły. Jakoś nie miałam myśli wyskoczenia przez okno na miotle lub wyskoczenia na przechodniów z kijkiem krzycząc np. "Alohomora". Zgadzam się z Valem- Do Pottera trzeba dorosnąć. Nie wiem, czy można dzieci traktować we wzglądzie na wiek, czy raczej na rozwinięcie psyhiczne. Jeszcze jedno: Czyż Potter nie pokazuje "anty-autorytetów"(mam na myśli Dudleya i Malfoya)i ich nie krytykuje? No, każdy interpretuje po swojemu...

No właśnie, że tak napiszę.

Gdyby dziecko przeczytało Harry'ego Pottera, następnie przeczytali tę książkę rodzice, to rodzinka mogłaby sobie porozmawiać o książkach i z pewnością młoda latorośl nie miałaby pomysłów na wyskakiwanie z okna. A jeśli ów młody pozostawiony jest sobie i książce samopas, to - siłą rzeczy - to, co w książce, stanie się dlań istotniejsze. I może doprowadzić to wspomnianych przez was niżej paranoi.

Dziecko powinno po prostu "dorosnąć" do poznawania książek. Bo jeśli dla niego nie ma różnicy między fikcją a światem realnym, to bezpiecznień byłoby dlań czytać "Kubusia Puchatka" (choć może zacząć w pokoju zastawiać pułapki na chochonie). I zgadzam się, że rodzice powinni trochę (trochę!) pilnować dziecko i w razie czego służyć wyjaśnieniem. To dziwne, ale do książek naprawdę trzeba dojrzeć.

Kiedy z kolei ja miałam 8 lat, przeczytałam Sagę Sapkowskiego. Również skrzywionej psychiki od tego nie mam (a przynajmniej tak sądzę). Wiara w rzeczy napisane w książakch zależy od wieku i charakteru. Gdzieś słyszałam o dziecku, które skoczyło z balkonu, bo było pewne, że jeśli jakiś bohater potrafi latać, to ono też. Ja jednak latania z balkonu nie próbowałam, na ogromną skalę też się to nie zdarza. Nauczanie dzieci krytycznego spojrzenia i realizmu to chyba rola rodziców. Zrobiliby to trochę bardziej stopniowo, a wydaje mi się, że zadziałałoby to lepiej niż przeczytanie przez pięciolatka "Dzieci z dworca ZOO". A wracając do pierwotnego tematu: we "Władcy Pierścieni" nie dopatruję się niczego, co mogłoby źle wpłynąć na dzieci.

Jak miałam 8 lat to przeczytałam "Quo Vadis" i jakoś nie ukrzyżowałam rodziców. Oglądałam maminy prodręcznik pozycji seksualnych, a mimo to nie jestem erotomanką. Uwielbiam ksiażki o narkomanach, a przecież nie zaczełam od tego ćpać. Uważam, ze dzieci dzisiaj tak rzadko czytają cokolwiek, że jak zdarzy się wyjątek to nie należy mu niczego zabraniać. Kiedy ma się nauczyć krytycznego spojrzenia i realizmu jak nie w dzieciństwie? A jak już zabraniamy to niech nie chodzi do kościoła, do szkoły, nie ogląda telwizji, nie słucha radia, nie spotyka się z ludźmi. Bo jeszcze nie daj boże zaczęło by wierzyć we wszystko i co by to było.

Jeśli nie wszystkie.

Jakby się dłużej zastanowić, to większość książek może w negatywny sposób wpłynąć na pojedyncze jednostki.

i tym oto sposobem nasza droga Ecclesia powinna zabronić czytania dzieciom jakichkolwiek bajek i fantasy :))) Może dobrym rozwiązaniem byłaby rozmowa rodzica z dzieckiem, jakieś wyjaśnienie, etc. w każdym razie lepszym niż ganienie fantasy z ambony, w którym mimo wszystko jest trochę racji. Zgoda, może z tym satanizmem trochę przesadziłem, ale nie można wykluczyć ,że na pojedyncze jednostki książka może wpłynąć w negatywny sposób

Jeśli po przeczytaniu HP dzieci masowo wylatywałyby z okien, to ciekawe jak wpłynąłby na nie "Piotruś Pan"?