Co po Potterze?

Ja zgadzam się z Gosią. HP został zakończony kiedy był najbardziej pożądany. I taki zostanie w naszych pamięciach... Myślę, że oto chodziło autorce. I chociaż ściska mnie teraz w dołku na myśl, że już nie mogę wyczekiwać na kolejną część, to trzeba przyznać, że dobrze zrobiła. Ale hej, nie załamujmy się. Na necie jest mnóstwo świetnych potterowskich opowiadań, wiele książek o tej tematyce... A kiedy będzie trzeba wrócić do szkoły, będziemy sobie myśleć machając nóżkami pod ławką, że już niedługo będzie kolejna część filmu z Danem, Emmą i Rupertem. TO naprawdę świetni aktorzy i polubiłam ich... Jednak NIC, powtarzam NIC nie jest w stanie zastąpić samej książki! Ja to wiem i wy to wiecie... :) Jednak miłe wspomnienia zostaną. Tak samo jak to, że w wyobraźni wylatuję ze szkoły przez okno na miotle... A tego nikt nam nie zabierze!

Zloty fanów Harry'ego Pottera powinny się odbywać częściej...w niektorzych miastach wogole nie zostal; taki zlot zorganizowany. Teraz po koncu koncowe wszyscy famni musza sie trzymac razem jak jedna rodzina, a na upamiętnienie tych chwil spedzony z HP powinni wydawać proroka codziennego codziennie w kioskach, tak jak gazety regionalne...Mam jedno marzenia trzymajmy sie razem...

Teraz minęło już kilak miesiecy od mojego "końca" ... Najpierw przez tydzień płakałam,a depresje mam do dziś. Nie mogę czytać opowiadań na blogach bo płaczę, gdy oglądam filmy jestem przygnębiona... CHyba uzależniłam się od Pottera. Dorastałam z Nim i nie wyobrazam sobie teraz jak mam tylko do niego wracać, a nie isźć dlaej....

nie gadajcie tyle bo się popłacze.

7 część tak mnie wciągnęła, że przeczytałam, ją w nie całe dwa dni, wprawdzie skończyłam o 2 w nocy, ale tak mnie wciągnęła, że nie mogłam się oderwać poprostu.

Ja czytałam coś w necie, że Rowling, zamierza napisać coś jeszcze i że tom 7 nie zkończy całej serii, nie wim czy to prawda, ale mam taką nadzieje

Ja to czytałam te książki z taką pasją, że zbliżała się Północ:)

ten tekscik wyżej zamieszczony jest supeeeer. Zgadzam się z tym powinniśmy zachować w pamięci małego czarodzieja,z którym dorastaliśmy

Pamiętam pierwszy raz jak czytałem tą książkę. Miałem wtedy 7 lat. Siostra i ja czytaliśmy ją rozdział po rozdziale. W nocy zawsze mówiliśmy "To ostatni rozdział i kładziemy się do łóżek", ale potym "ostatnim" rozdziale czytaliśmy jeszcze kilka. Wielka szkoda, że "Insygnia Śmierci" to ostatni tom. Czytałem go przez 3 dni. Tak wciąga, że w szkole podczas obiadów wyciągałem książkę i czytałem. Nawet na lekcji pani zauważyła, że zamiast robić zadania czytałem książkę. Zabrała mi ją pazera, ale po godzinie zadzwoniłem do rodziców i odebrali moją własność. Czasami tak się chce żucić CRUCIATUS na kogoś. POZDRO

Harry to moje dzieciństwo,kocham tą książke całym sercem i te siedem tomów na mojej półce bedzie mi o nim przypominac i nigdy nie zapomnę tych uczuć gdy je czytałam.Dzięki tym książkom pokochałam czytanie.