Amnezja
Polcon 2008
Anastazja cz. 2
Opowieści z Narnii”: „Książę Kaspian” – recenzja filmu
Poszukiwany, poszukiwana
Żongler na tropie, czyli krótkie studium odpowiedzialności ojcowskiej.
Święty Walenty atakuje, czyli Prorok.pl i jego mafia
Fantazja horrorem: J. Carroll, "Kraina Chichów"
Gwiazdy spadają. Uwaga na głowy! „Gwiezdny pył” wkrótce w kinach!Katharsis, czyli makabreska z zającem w tle
czyli makabreska z zającem w tle
- Fiona. Nie lubię swojego imienia. Nie rozumiem jak mogli mnie nazwać… tak… tak śmiesznie. Zanim to się stało, często myślałam, że jak już będę duża to zmienię sobie imię. I nazwisko. Założę rodzinę i wyjadę za granicę. Do Hiszpanii. Tam mnie nie znajdą. Nie będą kazali sprzątać pokoju w tak piękny dzień jak sobota. Będę sławna, mądra i jeszcze piękniejsza niż teraz. Jak będę dorosła.
Wielkanoc to stół nakryty białym obrusem. Pokój urządzony w barwach Gryffindoru. Ogień wesoło huczący w kominku. Nad kominkiem zdjęcie przedstawiające Freda, Georga, Angelinę i resztę członków dawnej drużyny quidditcha. Zrobione w pierwszej klasie, kiedy Chłopiec, Który Przeżył został szukającym. Szatyn uśmiecha się szeroko i macha szczupłą dłonią do nieznanego odbiorcy. Przez okna z bordowymi firankami zaglądają promienie słońca. Dwa koszyki ze święconkami, jeden z niebieską, krukońską wstążeczką, a drugi z czerwoną, gryfońską. W obu pisanki malowane w rozmaite wzorki. Jedna w znicze - dla tatusia. Jeszcze inna pokryta runami – dla mamusi. We flakonie bazie. Na podłodze stłuczony kieliszek do jajka. Cztery krzesła przy skromnie zastawionym stole. Cztery postacie. Martwe.
Wielkanoc to zemsta.
Jedna z niepisanych zasad kodeksu Śmierciożerców głosi „Zemsta oczyszcza”. Działał wciąż mając jej słowa wyryte w pamięci, choć nie wiedział, za co się mści, a z czego oczyszcza. Kiedy pierwszy raz „przysłużył się” Czarnemu Panu, powiedzieli mu, że tak trzeba. Nie było trudno. Szybko się przyzwyczaił. A potem, kiedy skończyła się ta przeklęta wojna i kiedy nie było już komu służyć, trzeba było wszystkim zniknąć z oczu i jak zwierzę żywić się resztkami ze śmietnika. Zagrzebał się w prochu, ukrył w jamie i czekał. Jak gnom. A potem zaatakował. Znienacka. Podstępnie. Jak bazyliszek.
Nigdy nie miał na tyle umiejętności, żeby wraz z innymi ruszać do walki. Nie powierzano mu zadań, w których mógłby się wykazać. Voldemort zawsze z ironią mówił o nim jako o „najwierniejszym słudze". Bellatrix nazywała go psem. Ileż to razy skomlał błagając Lorda, by pozwolił mu spróbować jeszcze raz, zapewniając, że następnym razem już na pewno się uda? Zawsze był poza kręgiem, na każde wezwanie gotowy pełzać do stóp swego Pana, ku uciesze innych Śmierciożerców. Dla nich był po prostu wykorzystanym Gryfonem, małym, biednym trzęsącym tyłkiem kundlem. A jednak to on, jako jedyny, przeżył, kiedy reszta zginęła podczas tamtej wojny. „Zdechniesz pierwszy” – powiedziała pogardliwie Bella tamtego wieczoru, kiedy ruszali na wojnę. Odeszła tej samej nocy z wyrazem zaskoczenia na twarzy. Nie pochował jej, kiedy to się skończyło. Została tam z twarzą w błocie i ze złamaną różdżką. Wielka Lestrange. A on uciekł, kiedy zobaczył zbliżających się w jego stronę aurorów. Nie zauważyli małego szczura, wymykającego się poza linię atakujących. Odeszli, zapominając o nic nie wartym animagu. Publicznie ogłosili, że nie pozostawiono nikogo przy życiu. Tak było wygodniej.
Teraz mógł wreszcie stać się kimś więcej niż psem. Podstępy zawsze przychodziły mu bez trudu. Zabić – cicho, zdradziecko, bez zbyt wielkiego szumu – do tego wcale nie trzeba być wykwalifikowanym czarodziejem. Zwłaszcza, jeżeli żyje się w lepszych czasach, zwłaszcza jeżeli nikt nie podejrzewa, że kilkanaście lat temu, podczas pewnej „osławionej” bitwy, wymknąłeś się śmierci.
- Gość, który wtedy przyszedł, przedstawił się jako Zajączek Wielkanocny. Te, które Fiona oglądała w książkach z obrazkami wyglądały zupełnie inaczej. Nie miały złych, czarnych oczu i obwisłej, pożółkłej skóry na twarzy. I przynosiły dzieciom prezenty.
Różdżki nie miał już dawno. Zgubił ją wtedy, w Dolinie Godryka. Płaszcza, takiego prawdziwego, z czarnego aksamitu, z kapturem, też nigdy mu nie dali. „Psom się nie należy” – szydziła zawsze Bellatrix. Srebrna dłoń straciła swoją moc w momencie, kiedy Voldemort poniósł klęskę.
Potterowi poderżnął gardło. Szybkim, błyskawicznym ruchem. Potem zabrał się za jego żonę. Miotała w niego zaklęciami, ale żadne nie trafiło. Zginęła bez krzyku. Przydała się peleryna niewidka, wisząca na wieszaku w przedpokoju. Dwójka dzieci nawet się nie broniła. Jedną z dziewczynek udusił, a drugą utopił w wannie. Kiedy już byli martwi, posadził ich z powrotem przy stole. Kwadratowym nakrytym białym obrusem, teraz splamionym krwią. Dostrzegł za szybą jednej z szaf aparat fotograficzny. Zrobił zdjęcie. Położył je obok tego w ramce, na kominku. Potter już się nie uśmiechał.
Na zewnątrz złapali go aurorzy. Został ogłuszony. I związany. To już nie miało znaczenia – wcześniej zażył truciznę. Tylko psy zdychają w śmierdzącym zgnilizną lochu Azkabanu, on umierał z uśmiechem na zapadniętej twarzy. Peter Pettigrew – ostatni Śmierciożerca.
- Zajączek był diabłem. Mama często mówiła o pomocnikach szatana. Jak to wymierzają karę za grzechy i zabierają człowieka tam, gdzie jest dużo ognia i unosi się zapach siarki. Tatuś dodawał do całego wywodu mamy tylko jedno słowo – piekło. Ten, który do nich przyszedł nie miał rogów, ogona, racic ani kotła z ludźmi. Mamusia mówiła, że po śmierci wszystko się wyjaśnia. A ja wciąż nie rozumiem, dlaczego on się wtedy pojawił. Może dlatego, że byłam niegrzeczna?
Procesja przeszła pod oknami starego, opuszczonego domu. Baby ze wsi mówiły, że dawno, dawno temu mieszkała tam zła czarownica. Podobno pod osłoną nocy, najczęściej przy pełni księżyca odwiedzali ją dziwnie ubrani osobnicy. A pewnego dnia wszyscy po prostu zniknęli. Do dziś, co jakiś czas w oknie pojawia się widomo przybierające postać niewysokiej, lekko garbatej dziewczynki w wieku sześciu, może siedmiu lat. Kolejna nie mogąca zaznać spokoju dusza.
- Kyrie eleison – zaintonował ksiądz. Baby podjęły pieśń, a procesja powędrowała dalej. – Gloria in excelsis Deo…
Sh'eenaz
9.07.2007, 19:16
Myślodsiewnia
Mam jeszcze jedno pytanie: kim jest żona Pottera? To Cho Chang (jak wskazuje niebieska wstążeczka Krukonów), Hermiona (zamiłowanie do runów), czy jakaś bliżej nieznana postać? A, Agrypine, chyba Fiona to jedna z córek, potem wypowiada się druga.
10.07.2007, 17:10Tikula, o czym Ty w ogóle mówisz?! Duch dziewczynki? Sammy i Dean? Pięć odcinków? Czy Ty wiesz coś, czego my nie wiemy, bądź Wy wiecie coś, czego nie wiem ja???
10.07.2007, 11:53Borze zielony, mój komentarz krzyczy: "chaos!" XD Cóż, taka godzina...
10.07.2007, 01:18CZYTAŁAM TO!!! PAMIĘTAM! <euforia> I strasznie mi się podoba, bo ten duch dziewczynki tak STRASZNIE kojarzy mi się z Supernatural... Brakuje mi tylko Sammy'ego i Deana (wiem, jest gorzej, a nawet źlej, nie przejmuj się, dzisiaj obejrzałam z siostrą z pięć odcników...). W każdym razie strasznie mi się podoba. Ten Peter nie jest do końca takim, jakim go sobie wyobrażam, ale biorąc pod uwagę, że nie do końca potrafię rozgryźć tę postać, ciężko jest mi się przyczepić do czegoś konkretnego. Chociaż... To ten Peter, który żył jako szczur przez dwanaście lat, więcej, żył przez cały ten czas przy Potterze i jakoś ani razu nie wpadło mu do głowy, by chłopaka zabić. Ze złośliwości, zemsty, szaleństwa - whatever. A tu nagle po wojnie, kiedy nikt go nie goni, kiedy może opuścić kraj i starać się o przynajmniej jakąś namiastkę życia, bezpieczniejszy niż przedtem - postanawia porzucić to w imię zemsty? Zabić Pottera i jego rodzinę, ale samemu również zginąć? Dziwne. Jednak muszę przyznać, że wspaniale opisana sytuacja, czuć grozę przy tym stole, przy którym siedzą martwi Potterowie. (Chociaż ja teraz grozę widzę wszędzie, nawet u siebie na biurku, a myszka wydaje mi się w dziwny sposób krwiożercza. I w ogóle chyba przyniosę sobie solniczkę, będę się czuła bezpieczniej XD). Opisy super i w ogóle, wszystko tak pięknie tu czuć - tylko mi tak ten Pete nie bardzo. Nie do końca.
10.07.2007, 01:17Wybacz, Sh'eenaz, poniżej źle zapisałam Twój pseudonim. Odnoszę wrażenie, że za każdym razem apostrof jest gdzie indziej.
9.07.2007, 21:14Wszystkie dotychczasowe teksty Sheena'z, a są ich dwa, nie kleją akapitów w jedną całość. Gdyby nie to, powyzsze opowiadanie podobałoby mi się. Po drugie, kim jest Fiona? Córką Harry'ego? Czy może neutralną dziewczynką relacjonującą tę historię? Jeśli tak, skąd zna szczegóły? A teraz pytanie do redakcji: kto publikował to opowiadanie?
9.07.2007, 21:13A cóż to takiego? Gdzie się podziało tamto o malinach?
9.07.2007, 21:04