Frapujący magiczny deser - o "Damach z Grace Adieu"

V., przepraszam za szczerość, ale to co napisałeś uwłacza twojej inteligencji. Gdybym nie wiedziała, kto jest autorem tego komentarza, pomyślałabym, że ja sama sprzed dwóch lat. Proszę, nie pozwól, bym musiała zaniżyć opinię o twoim intelekcie. I przy okazji pamiętaj, że słowo "konsekwencja" ma dosyć szerokie znaczenie. Mary, dzięki, że użyłaś słowa "egzaltowany". Od kilku miesięcy próbowałam je sobie przypomnieć, i nie mogłam, bo wciąż przysłaniało mi je słowo "emfatyczny" :)

Ależ ja swoich uprzedzeń nie ukrywam.

Aczkolwiek gratuluję męskiej decyzji o uznaniu autora tekstu za jego autora, lepiej późno niż wcale. Tytuł co prawda zrobił się jakby bardziej ekspresywny, gdy kończy się na "o"...

"Wzięłam się" i się zastanowiłam i nie wynikły z tego tematu żadne głębsze przemyślenia, jak tylko to, że trudno nie zauważyć twoich uprzedzeń do konkretnych osób. Lepiej Ci egzaltowany chłopcze? Recenzja, owszem jest, przedpremierowa. Natomiast w temacie rzucania się, to zalecam jakąś terapię grupową czy coś, to pomaga serio. Albo przynajmniej w zaciszu domu trenować trzymanie nerwów na wodzy. To tak do ogółu, ktory to zwykł i tak mnie olewać.

Droga pani redaktor, krytykuję tych, którzy na krytykę zasługują lub którym krytyka ta może coś przynieść; z psychologami mam taki problem, że zawsze rozmowa zbacza na różne ciekawe tereny, i ciężko jest się skupić na jednej osobie. Krytykowanie nie jest jeszcze oznaką choroby psychicznej. Co do konsekwencji - że nie przytoczę twoich wypowiedzi o tym, jak wygodnie się dupą grzeje stołek, bo się jest na stronie redakcyjnej, ale się nic nie robi; dla mnie konsekwencja polega raczej na tym, że gdy nic nie będę robił, to się usunę i pozwolę się stronie rozwijać beze mnie jako balastu, który tylko marudzi, a nic nie wnosi. Zresztą gdyby pani redaktor była konsekwentna, toby jej nie było już tutaj lata temu, już nie wspominając o tym, że świat wyglądałby inaczej. Proponuję używać słowa "konsekwencja" ze wspomnieniem, co się w jego ramach majstrowało ;)

Hmm... 'Autor' powinnam była chyba wziąć w cudzysłów, albo coś w tym stylu, bo takie łyse to dziwnie wygląda.

Nie wiem, co to ma do rzeczy w tym kontekście, ale racja - nawet nie wiesz, jaka byłam zbulwersowana tym tragikomicznym-groteskowym występkiem, jakim był powrót na matczyne łono. Poza tym, możesz się rzucać o wiele rzeczy, chciałam ci tylko przypomnieć, że... a, zresztą. Sołtys, jałówka i dziad gadający do obrazu. Święty Eberhardzie, co za jarmark ;] A nie można jednego z drugim pogodzić, wpisując w pole autor coś w stylu "Recenzję Patrycji Pustowiak opublikowała Aibhill Dreamstoher"? Może się zmieści?

Wywiad pani Bartosik z Clarke również podpisałam swoim nickiem, bo go dodałam. Idź ty do psychologa (ja już chodzę, czego się nie wstydzę; przyczyniłeś się do tego), bo wszystkich tylko krytykujesz i wpędzasz w kompleksy. Zawsze mi mówiłeś o byciu konsekwentnym - i co, z wielkim hukiem odszedłeś, a teraz nagle używasz tytułu redaktora.

"Ale nie sądzę, aby to był powód..." - co sądzisz, a czego nie, Bogu dzięki jeszcze nie rozsądza sprawy. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że rzucam się na co dzień z wielu innych powodów, których prawdopodobnie byś "nie sądziła".

Mary, jakbyś nie zauważyła, to napisałem już i zamieściłem recenzję, więc nie mam powodów, by zamilkać w temacie tej (tak jakby ewentualne napisanie przeze mnie cokolwiek zmieniało - weź się zastanów). Droga pani redaktor, możesz mi przypomnieć wszystkie moje wzruszające teksty, to wolny kraj, a po wyborach - daj Boże - będzie jeszcze wolniejszy; możesz też zrobić wiele innych rzeczy, które ośmieszą co najwyżej ciebie i twoje bardzo rzeczowe i profesjonalne metody działania - pytanie pozostaje: po co. Nie przypominałem pod wywiadem, bo dosyć przypuszczalne jest, że wypowiedzi Susanny Clarke nie są twojego autorstwa, jak również mało prawdopodobne, by Clarke udzielała wywiadu Prorokowi. Zresztą co to za argument, że nigdy dotąd cię nikt nie objechał?