Frapujący magiczny deser - o "Damach z Grace Adieu"

*To zazwyczaj, to nie dość, że wyrwane ni z gruszki, ni z pietruszki, to jeszcze powtórzone. Ale myślę, że wszyscy wiedzą mimo to, o co chodzi.

Ja zazwyczaj nie miałam okazji zwrócić uwagi na Pannę Jesień, bo o tej porze roku zazwyczaj ogarniała mnie tak zwana 'chandra' (nie znoszę tego słowa, brzmi jak wyjęte z BravoGirl!). Teraz jakoś się złożyło, że depresji nie mam, ból zębów ustąpił, i pozostaje tylko wzdychać i podziwiać. Żeby jeszcze tylko ta mgła ustąpiła! A jak wygląda jesień w metropolii, jaką, przypuszczam, jest Poznań? Mary, złota jesień nie może powodować depresji - chyba, że nie jest złota.

Nigdy nie zwracałam uwagi na jesień, polubiłam ją dopiero teraz - a jesień w Poznaniu jest przepiękna.

Po pierwszę, może zacznę od tego, że wcale nie mam zamiaru tu wprowadzać jakiegokolwiek nieładu czy też nienormalności, jeśli to robię, to przepraszam. Czytałam i tym bardziej mnie to śmieszy, bo skoro rozważałęś powrót, to huczne pożegnanie było w takim razie desperackim aktem w celu zwrócenia na siebie uwagi czytelników. Podziwiam, nawet Ci to wyszło. Ewidentnie ubolewasz nad brakiem twojego opisu na stronie, cóż zdarza się, więc ta kąśliwość to chyba w stosunku do samego siebie. Nie mów, że huku przy powrocie nie było, bo był, wszyscy to przeżywali, a o to tu chyba chodzi, czyż nie? Hipokryzja jest i się przy tym będę upierać, bo sam grzejesz posadkę i chyba zaczną wierzyć w ten fundusz emerytalny, bo w innym wypadku ten powrót chyba był bezcelowy. Nie sugeruję tu, że nie powinieneś być redaktorem, ale to, że mógłbyś się wziąć trochę do roboty. Mimo całej tej antypatii pomiędzy nami (jeśli mogę sobie pozwolić na taki zwrot) lubię czytać twoje teksty, bo niezmiennie trzymają poziom (i pion nawet) i za to szczere wyrazy szacunku. Tym samym pożegnanie i jeszcze jeden tekst (wiemy o którym mowa) były dla mnie w twoim wykonaniu wielkim zgrzytem. To była moja w miarę obiektywna opinia. Nie kieruję się sympatią do Aibhill, co ty mi będziesz mówił czym ja się kieruję, chyba lepiej wiem. Ja akurat nie toleruję hipokryzji, egoizm jeszcze jakoś przejdzie, bo sama czasem jestem egoistką. A złota jesień wcale mnie nie motywuje, wręcz przeciwnie, popadam w depresję.

Mam propozycję - może w niedzielę przywróćmy i na Proroku normalność?

Czy ty nigdy nie jesteś w stanie skapitulować, nawet gdy nie masz racji?

Po moim trupie będę się przyznawał do jakichś wymyślonych przez kogoś grotesek. Równie dobrze mogę ci powiedzieć: "Po prostu przyznaj, że to była groteska, że nawet się nie zastanowiłaś, co jest hipokryzją, a co nie".

Po prostu przyznaj, że to była groteska odchodzić z takim hukiem, a później chyłkiem powrócić. A teraz porozmawiajmy, jaka motywująca złota jesień tego roku nadeszła.

*szczere (w pierwszym zdaniu). Nadmiar przysłówków.

Moja droga Mary, moje jakże ostentacyjne i szumne pożegnanie było jak najbardziej ostentacyjnie i szumnie szczerze, ponieważ żegnałem się z Prorokiem i najzupełniej nie wiedziałem, czy wrócę (czego - gdybyś była wówczas przeczytała - nie wykluczałem). Że lubię styl "szumny", udowadniałem uprzednio przez kilka lat wszystkimi swoimi tekstami, więc nawet wszystkie nieliczne wrodzone zalety nie były w stanie skłonić mnie do tego, by napisać tylko w myślodsiewni: "Mam dosyć tego wszystkiego, idę na urlop, bawcie się dobrze". Co do jeszcze bardziej hucznego powrotu, ograniczył się on do hucznego (?!) pozostania mojego opisu na stronie redakcyjnej, która - co pragnę kąśliwie zauważyć - obecnie nie istnieje, oraz napisania do tej pory dwóch tekstów, co byłaś już uprzejma mi wytknąć, tyle że od drugiej strony. Zaś co do "pouczania": hipokryzji i niekonsekwencji nie widzę ani grama w fakcie odejścia i powrócenia, gdy w momencie odejścia zastrzegłem, że kiedyś może nadejść chwila powrotu. Niekonsekwencją może byłoby zaiste, gdybym uległ błaganiom drogiej pani redaktor i po tygodniu wrócił. Ale po roku? Dla mnie hipokryzją jest grzanie czterema literami posadki, podczas gdy z założenia nie robi się nic. Mając do wyboru siedzieć redaktorsko i komentować, ale nie robić nic redaktorskiego, i komentować czytelniczo, w gronie nie będąc, już wolę to drugie. Gdybyś zawiesiła na moment rzucanie sloganów, ku którym popycha cię sympatia do drogiej pani redaktor, a które są tak podobne do rządzącej nam niestety partii, zauważyłabyś z pewnością, że moje rozumowanie i związane z nim działanie ma właśnie na celu ograniczenie hipokryzji. Ograniczenie! Ja nie kryję się z tym, że jestem hipokrytą i egoistą, uważam oba te zjawiska za nie tak negatywne, jak je się maluje w książeczkach dla dzieci; ale akurat w mojej "karierze" redaktorskiej nie wydaje mi się, by hipokryzja zaistniała. Chyba że w jakimś innym momencie.