Portia Rosenberg

Portia Rosenberg urodziła się w 1962 roku w Manchesterze w zachodniej Anglii. Dorastała w żydowskiej gminie, tam też rozpoczęła naukę w szkole. W młodości chwytała się wielu przeróżnych zawodów. Pracowała w biurze, w sklepie ze zdrową żywnością, na poczcie, jako opiekunka do dzieci i w reszcie w dziecięcej sekcji pewnej księgarni w swoich okolicach, gdzie, jak sądzę zainteresowały ja bogato ilustrowane tomy dla najmłodszych. W wieku 30 lat postanowiła zostać ilustratorką, a równolegle rozpoczęła również studia literatury angielskiej, oba kursy na Anglia Polytechnic University. W dwa lata po zakończeniu studiów i uzyskaniu dyplomu ilustratora zaprezentowała swoje prace w rodzinnych stronach jako część Cambridge Open Studios, a rezultatem tego było otrzymanie propozycji zorganizowania wystawy pamiątkowych rysunków z kolejnych spektakli w Cambridge Arts Theatre.

„To było niesamowite, kiedy Susanna Clarke przywędrowała do mojego prywatnego studia aby zaproponować mi zilustrowanie „Jonathana Strange’a i pana Norella” – wspomina Rosenberg.

Portia stworzyła dwa małe zestawy ilustracji na potrzeby Konkursu Rysunkowego Garrick/Milne, oraz kilka dla Children’s Book Ilustration. Do jej poprzednich osiągnięć należy z pewnością zaliczyć ilustrację do „Oliviera Twista”, „Kopciuszka”, „Czerwonego kapturka”, „Hrabiego Monte Christo” Alexandra Dumasa oraz rysunki do utworów Edgara Allana Poe. Rosenberg uwielbia również pisać, jak również ilustrować poezję.

O swojej pracy mówi: „Uchodzę za osobę sporadycznie zajmująca się swoimi zawodowymi obowiązkami ilustratora, jednak po dłuższym okresie bez konkretnych zajęć, zaczynam się na czymś koncentrować. Przechowuję swoje pomysły w pamięci podczas moich indywidualnych zajęć ze studentami, co kieruje mnie w stronę powolnego rozpoczęcia prac. Rysując staram się uzyskać odpowiedni efekt po przez odpowiednią ekspresję i ożywienie w charakteryzacji, narracji i atmosferze, bazuje przy okazji na takich osobistościach jak Daumen, Goya czy Rembrandt.”

Pytania i odpowiedzi

Pani ilustracje do „Jonathana Strange’a i pana Norella” charakteryzują się specyficzną atmosferą, który aspekt pisarstwa Susanny zainspirował panią przy tworzeniu ilustracji?
Sądzę, że zachwyciła mnie kombinacja szczegółowego gatunku fantasy z romantycznymi wątkami. Myślę, że w wielu ludziach wywołało to fascynację. Ja znalazłam w tej specyficznej mieszance inspirację do własnej twórczości.

Czy ma pani ulubionego bohatera lub wątek z książki Susanny Clarke?
Jest wiele wątków i bohaterów, którzy szczególnie przypadli mi do gustu podczas czytania tekstu Susanny, należy do niech z pewnością osoba pani Delgado, jej nastawienie i zwyczaje, oraz humor wypełniający książkę po same brzegi. Niewątpliwie dzieło to charakteryzuje ogromna ilość niezwykłych i interesujących wątków.

Czy stosowałaś pewnego rodzaju analizę innych obrazków, tworząc własne ilustracje?
Susanna starał się mnie wspierać masą przeróżnych wizji, z których sama korzystała, ja zaś dodatkowo przeglądałam Internet oraz taśmy video, choć nie zawsze są mi one przydatne. Często rozpoczynając prace nad nowym projektem opieram się wyłącznie na swoich własnych wyobrażeniach, a nie na czyichś wcześniejszych dokonaniach.

Z której ilustracji jest pani najbardziej dumna?
Jestem bardzo zadowolona z ilustracji przedstawiającej Jonathana Strange’a wychodzącego z lustra, ale kiedy teraz o niej myślę, przychodzą mi do głowy pomysły na zupełnie inne przedstawienie tej sytuacji, dlatego trudno mówić tu o jakiejkolwiek satysfakcji.

Martin Clevercat
6.11.2005, 17:15